ભારતનું **$350 બિલિયન**નું ટેક્સટાઈલ ટાર્ગેટ હવે ગ્લોબલ સસ્ટેનેબિલિટીના નિયમો સામે કસોટી પર છે. કંપનીઓએ EU ના નવા ટ્રેસેબિલિટી ધોરણોને પહોંચી વળવા માટે સપ્લાય ચેઈનમાં મોટા ફેરફારો કરવા પડશે, જેની સીધી અસર પ્રોફિટ માર્જિન અને કેપિટલ ખર્ચ પર પડી શકે છે.
ભારતીય ટેક્સટાઈલ ઉદ્યોગ, જે 4.5 કરોડથી વધુ લોકોને રોજગાર આપે છે, તે વર્ષ 2030 સુધીમાં $350 બિલિયનનું ટાર્ગેટ હાંસલ કરવા માટે મથી રહ્યો છે. આ લક્ષ્યને પૂરો કરવા માટે માત્ર ઉત્પાદન વધારવું પૂરતું નથી, પરંતુ ખેતરથી લઈને ફિનિશ્ડ પ્રોડક્ટ સુધીની આખી સપ્લાય ચેઈનને બદલવી પડશે.
ખેતીવાડીના સ્તરે મોટો પડકાર
ભારતની તાકાત તેની વર્ટિકલ ચેઈન છે, પરંતુ સૌથી નબળી કડી ખેડૂત સ્તર પર છે. કપાસનું ઉત્પાદન લાખો નાના ખેડૂતો કરે છે જે વરસાદ પર નિર્ભર છે. કંપનીઓએ હવે રિજનરેટિવ એગ્રીકલ્ચર પ્રેક્ટિસ (Regenerative Agriculture) પર ભાર આપવો પડશે, જેના માટે શરૂઆતમાં મોટું રોકાણ જરૂરી છે.
યુરોપિયન બજારના નવા નિયમો
ભારતીય નિકાસકારો માટે સૌથી મોટો પડકાર યુરોપિયન યુનિયન (EU) ના નવા નિયમો છે. 2027 અને 2028 સુધીમાં અમલમાં આવનાર 'Digital Product Passport' હેઠળ કંપનીઓએ દરેક પ્રોડક્ટના કાચા માલ અને કેમિકલ વિશે ચોક્કસ માહિતી આપવી પડશે. જે કંપનીઓ આ ડેટા પૂરો નહીં પાડી શકે, તેઓ માર્કેટ શેર ગુમાવી શકે છે. રોકાણકારોએ હવે કંપનીઓના ડિજિટાઈઝેશન અને ટ્રેસેબિલિટી સોફ્ટવેર પાછળના ખર્ચ પર નજર રાખવી જરૂરી છે.
મટિરિયલ અને પ્રોફિટ માર્જિન
પોલિએસ્ટર જેવા સિન્થેટિક મટિરિયલના ભાવ ક્રૂડ ઓઈલ સાથે જોડાયેલા હોવાથી તેમાં પણ અસ્થિરતા છે. આગામી ક્વાર્ટર્સમાં કંપનીઓ આ વધારાના કમ્પ્લાયન્સ ખર્ચને કેવી રીતે મેનેજ કરે છે અને તેનાથી પ્રોફિટ માર્જિન પર કેટલી અસર પડે છે, તે જોવું મહત્વનું રહેશે.