સાઉથ ઇન્ડિયામાં ક્રૂડ સ્ટીલ ઉત્પાદન ક્ષમતા વધારવા પર જોર આપવામાં આવી રહ્યું છે. વર્ષ **2030** સુધીમાં આ આંકડો **61.3 મિલિયન ટન (MnT)** પર પહોંચવાનો અંદાજ છે, જે ભારતની રાષ્ટ્રીય **300 MnT** ની ક્ષમતાના લક્ષ્યાંકમાં મહત્વનું યોગદાન આપશે.
દક્ષિણ ભારત હવે દેશના ઔદ્યોગિક વિકાસનું મુખ્ય કેન્દ્ર બની રહ્યું છે. હાલમાં આ ક્ષેત્રની ઇન્સ્ટોલ કરેલી ક્ષમતા અંદાજે 46 મિલિયન ટન છે, જેને દાયકાના અંત સુધીમાં 61.3 મિલિયન ટન સુધી લઈ જવાની તૈયારી છે. આગામી થોડા વર્ષોમાં દેશમાં જે નવી સ્ટીલ ક્ષમતા ઉમેરાશે, તેમાંથી લગભગ 25% હિસ્સો એકલા દક્ષિણ ભારતનો હશે.
વ્યૂહાત્મક ફાયદા અને પોર્ટ કનેક્ટિવિટી
આ વિસ્તાર માટે ભૌગોલિક સ્થિતિ સૌથી મોટો પ્લસ પોઈન્ટ છે. દેશના 12 મોટા બંદરોમાંથી 6 બંદરો દક્ષિણમાં હોવાથી સ્ટીલ ઉત્પાદકોને કાચો માલ લાવવા અને તૈયાર માલ મોકલવામાં અન્ય વિસ્તારો કરતા ઘણી સરળતા રહે છે. નેશનલ મિનરલ ડેવલપમેન્ટ કોર્પોરેશન (NMDC) જેવા સપ્લાયર્સ દ્વારા મળતી કાચા માલની સુરક્ષા ઉત્પાદન વધારવામાં મદદરૂપ સાબિત થઈ રહી છે.
પડકારો અને જોખમો
ક્ષમતા વધારવાની દોડમાં કેટલાક મોટા અવરોધો પણ છે. સ્ટીલ કંપનીઓ માટે ઊર્જાનો ઊંચો ખર્ચ અને ઇનપુટ કોસ્ટ તેમના પ્રોફિટ માર્જિન પર દબાણ લાવી રહ્યા છે. વધુમાં, માર્કેટમાં માંગ અને પુરવઠાનું અસંતુલન તેમજ સસ્તા આયાતી સ્ટીલ (Imported Steel) સામેની સ્પર્ધા કંપનીઓના નફા માટે મોટું જોખમ છે. ફેડરેશન ઓફ તેલંગાણા ચેમ્બર્સ ઓફ કોમર્સ એન્ડ ઈન્ડસ્ટ્રીના મતે, આ વિસ્તરણની લાંબા ગાળાની સફળતા સરકારી પોલિસી અને ઇનપુટ ખર્ચ પર નિર્ભર છે.
રોકાણકારોએ શું જોવું?
રોકાણકારો માટે માત્ર પ્રોડક્શન વધારવું મહત્વનું નથી, પરંતુ કંપનીઓનું દેવું (Debt Levels) અને માર્જિન જાળવી રાખવાની ક્ષમતા જોવી પણ એટલી જ જરૂરી છે. આવનારી નવી નેશનલ સ્ટીલ પોલિસીમાં ટેકનોલોજી અને ડીકાર્બનાઈઝેશન પર ધ્યાન આપવામાં આવશે, જેના પર નજર રાખવી ખૂબ જરૂરી રહેશે.