ભારતનું વર્ષ 2030 સુધીમાં **300 મિલિયન ટન** સ્ટીલ ઉત્પાદન કરવાનું લક્ષ્ય છે, પરંતુ Manganese ઓરની અછતને કારણે આ પ્લાન સામે મોટો પડકાર ઉભો થયો છે. આયાત પરની નિર્ભરતા અને ઓક્શનના ઊંચા પ્રીમિયમ કંપનીઓના નફા પર દબાણ વધારી રહ્યા છે.
ભારતીય સ્ટીલ ઉદ્યોગ વર્ષ 2030 સુધીમાં વાર્ષિક 300 મિલિયન ટન ઉત્પાદન મેળવવા માટે આક્રમક રીતે આગળ વધી રહ્યો છે. દેશમાં આયર્ન ઓર અને કોલસાનો જથ્થો પૂરતો છે, પરંતુ સ્ટીલને મજબૂતી આપવામાં મહત્વનો ભાગ ભજવતા 'Manganese' ની અછત એક મોટી અડચણ બની રહી છે.
આયાત પર નિર્ભરતા અને ભાવનું જોખમ
ભારત તેની જરૂરિયાતના અંદાજે 60 થી 65 ટકા Manganese ઓર આયાત કરે છે. મુખ્યત્વે દક્ષિણ આફ્રિકા, ગેબોન અને ઓસ્ટ્રેલિયા જેવા દેશો પર આધાર રાખવો પડે છે. આટલી મોટી આયાતને કારણે ગ્લોબલ ભાવમાં થતી વધઘટની સીધી અસર ભારતીય કંપનીઓના ખર્ચ પર પડે છે. જ્યારે આંતરરાષ્ટ્રીય ભાવ વધે, ત્યારે કાં તો કંપનીઓએ માર્જિન ઘટાડવું પડે અથવા ગ્રાહકો પર બોજ નાખવો પડે, જે સ્પર્ધાત્મક માર્કેટમાં મુશ્કેલ છે.
માઈનિંગ ઓક્શનના ઊંચા પ્રીમિયમ
ઓડિશા જેવા રાજ્યોમાં થયેલા માઈનિંગ ઓક્શનમાં બ્લોક્સ ખૂબ જ ઊંચા પ્રીમિયમ પર વેચાયા છે. આ ઊંચા ખર્ચને કારણે કંપનીઓ પર ફિક્સ્ડ કોસ્ટનું દબાણ વધ્યું છે, જે સ્ટીલના ભાવ ઘટવાની સ્થિતિમાં તેમની નફાકારકતા માટે જોખમી બની શકે છે.
ગ્રીન એનર્જી અને વધારાનો ખર્ચ
આ પડકારોની વચ્ચે, યુરોપિયન યુનિયનના Carbon Border Adjustment Mechanism (CBAM) ને કારણે કંપનીઓએ તેમના કાર્બન ફૂટપ્રિન્ટ ઘટાડવા પડશે. આ માટે સોલર પાવર અને વેસ્ટ-હીટ રિકવરી સિસ્ટમમાં મોટું મૂડીરોકાણ કરવું અનિવાર્ય છે. રોકાણકારો માટે હવે જોવાનું એ રહેશે કે કંપનીઓ કેવી રીતે ગ્રીન ટેક્નોલોજી અને કાચા માલના વધતા ખર્ચ વચ્ચે બેલેન્સ જાળવે છે.