વૈશ્વિક સ્તરે **30x30** ટાર્ગેટ હાંસલ કરવામાં મુશ્કેલી પડી રહી છે, કારણ કે પ્રોટેક્ટેડ ઝોનમાં માઇનિંગ અને એનર્જી પ્રોજેક્ટ્સનો આડેધડ વ્યાપ વધી રહ્યો છે. COP17 સમિટ નજીક આવતા, રોકાણકારોએ હવે વધતા રેગ્યુલેટરી રિસ્ક અને કડક ESG નિયમો પર ખાસ ધ્યાન રાખવાની જરૂર છે.
વર્ષ 2030 સુધીમાં પૃથ્વીની 30% જમીન અને દરિયાઈ વિસ્તારોને સુરક્ષિત કરવાના લક્ષ્યાંક (30x30 Target) સામે મોટા અવરોધો આવી રહ્યા છે. હાલના આંકડા મુજબ જમીન માટે આ પ્રગતિ અંદાજે 20% અને દરિયાઈ વિસ્તારો માટે માત્ર 10% છે, જે આવનારા ચાર વર્ષમાં મોટું અંતર સાબિત થઈ શકે છે. આ ધીમી ગતિનું મુખ્ય કારણ સંરક્ષિત વિસ્તારો અને સક્રિય ઔદ્યોગિક પ્રોજેક્ટ્સ વચ્ચેનો ઓવરલેપ છે, ખાસ કરીને ઓઈલ, ગેસ અને માઇનિંગ સેક્ટરમાં.
રોકાણકારો માટે જોખમ શું છે?
આ હવે માત્ર પર્યાવરણીય મુદ્દો નથી રહ્યો, પરંતુ સીધો નાણાકીય અને ઓપરેશનલ રિસ્ક બની ગયો છે. જે કંપનીઓ એક્સટ્રેક્ટિવ ઇન્ડસ્ટ્રીમાં છે, તેમને જમીનના અધિકારો અને પ્રોજેક્ટની સાતત્યતા અંગે અનિશ્ચિતતાનો સામનો કરવો પડી શકે છે. આર્મેનિયામાં ઓક્ટોબર 19-30, 2026 દરમિયાન યોજાનારી COP17 સમિટ પહેલાં સરકારો પર દબાણ વધી રહ્યું છે કે તેઓ પ્રોટેક્ટેડ ઝોનમાં ઔદ્યોગિક ગતિવિધિઓ પર સંપૂર્ણ પ્રતિબંધ મૂકે.
શું ધ્યાન રાખવું જોઈએ?
ભારત સહિત વૈશ્વિક બજારોમાં હવે BRSR (Business Responsibility and Sustainability Reporting) જેવા કડક ડિસ્ક્લોઝર નિયમો અમલમાં છે. જો કોઈ વિસ્તારને અચાનક 'સંરક્ષિત' જાહેર કરવામાં આવે, તો કંપનીઓના પ્રોજેક્ટ અટકી શકે છે, સંપત્તિ (Assets) ફસાઈ શકે છે અથવા ડિસઇન્વેસ્ટમેન્ટની સ્થિતિ આવી શકે છે. આ ઉપરાંત, વાર્ષિક $75 અબજ થી $150 અબજ ના કન્ઝર્વેશન ફંડિંગના બોજને પહોંચી વળવા સરકારો ખાનગી ક્ષેત્ર પર વધુ ટેક્સ કે ફી લાદી શકે છે, જેની અસર લાંબા ગાળે કંપનીઓના નફા પર પડી શકે છે.