વિકાસશીલ દેશોને ક્લાયમેટ રિઝિલિયન્સ માટે વાર્ષિક **$305 બિલિયન**ની જરૂર છે, પરંતુ હાલ માત્ર **$28.2 બિલિયન** જ મળે છે. આ વિશાળ ગાળો ઉભરતી અર્થવ્યવસ્થાઓની આર્થિક સ્થિરતા અને ઇન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર ગ્રોથ માટે મોટું જોખમ બની શકે છે.
યુનાઇટેડ નેશન્સ એન્વાયરમેન્ટ પ્રોગ્રામ (UNEP) ના નવા રિપોર્ટ મુજબ, વિકાસશીલ દેશોમાં આબોહવા પરિવર્તન સામે લડવા માટે જરૂરી ફંડિંગમાં મોટું ગાબડું પડ્યું છે. આ દેશોને પૂર, હીટવેવ અને દુષ્કાળ જેવી કુદરતી આફતો સામે ટકી રહેવા માટે વાર્ષિક $305 બિલિયનની જરૂર છે, જેની સામે માત્ર $28.2 બિલિયન જ મળે છે, જેનાથી $277 બિલિયનનું જંગી ખાધ સર્જાય છે.
વધતું જતું સંકટ
આ ફંડિંગ ગેપ ભવિષ્યમાં વધુ વિકરાળ બનશે. ફુગાવાને ધ્યાનમાં લેતા, 2035 સુધીમાં આ રકમ વધીને $420 બિલિયન સુધી પહોંચી શકે છે. જો વૈશ્વિક સ્તરે આબોહવા માટેના ફંડિંગને ત્રણ ગણું કરવાની પ્રતિબદ્ધતા પૂરી કરવામાં આવે, તો પણ તે કુલ જરૂરિયાતના માત્ર 30% જેટલું જ હશે.
રોકાણકારો પર અસર
જ્યારે વિકાસશીલ દેશોએ તેમના મર્યાદિત બજેટમાંથી 4% સુધીનો હિસ્સો ક્લાયમેટ એડેપ્ટેશન પાછળ ખર્ચવો પડે, ત્યારે શિક્ષણ અને હેલ્થકેર જેવા ઉત્પાદક ક્ષેત્રોમાં રોકાણ ઘટી જાય છે. આ માળખાકીય દબાણ દેશના સાર્વભૌમ ક્રેડિટ રેટિંગ (Sovereign Credit Rating) અને ઇન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર પ્રોજેક્ટ્સની સ્થિરતા પર સીધી નકારાત્મક અસર કરી શકે છે.
કાર્યક્ષમતાનો અભાવ
રિપોર્ટમાં વર્તમાન ફંડના ઉપયોગ અંગે પણ પ્રશ્નો ઉઠાવવામાં આવ્યા છે. ફંડ્સ ઘણીવાર એવી રીતે ફાળવવામાં આવે છે કે જેમાં ક્લાયમેટ એડેપ્ટેશન ગૌણ હોય છે. વધુમાં, ગ્રાસરૂટ લેવલના પ્રોજેક્ટ્સને બદલે કેન્દ્રિય ફાળવણીને કારણે આ ફંડ્સ અસરકારક રીતે વપરાતા નથી.
આગામી સમયમાં, રોકાણકારો માટે એ જોવું મહત્વનું રહેશે કે શું આંતરરાષ્ટ્રીય ફાઇનાન્સિંગ મિકેનિઝમમાં સુધારો થાય છે કે નહીં. જો ફંડિંગ સ્ટ્રીમ્સ વધુ અનુમાનિત અને સુરક્ષિત નહીં બને, તો ઇમરજિંગ માર્કેટ્સમાં રોકાણનું જોખમ વધવાની પૂરી શક્યતા છે.