તાજેતરના C-Voter સર્વે મુજબ, **58.7%** Gen Z ભારતીયો માને છે કે રાજકીય પક્ષો તેમની પ્રાથમિકતાઓને સમજવામાં નિષ્ફળ જાય છે. જ્યારે ચૂંટણી ચર્ચા ઘણીવાર પરંપરાગત થીમ્સ પર કેન્દ્રિત હોય છે, ત્યારે યુવા વર્ગ રોજગાર, શિક્ષણ અને આરોગ્યને તેમની ટોચની ચિંતાઓ તરીકે ઓળખાવે છે. આ ફેરફાર સૂચવે છે કે વૈધાનિક કાર્યસૂચિ અને ભાવિ કાર્યબળની વ્યવહારિક જરૂરિયાતો વચ્ચે વધતી ખાઈ છે.
યુવાનોની સમસ્યાઓ પર રાજકીય અવગણના?
ભારતના રાજકીય વર્ગ અને Gen Z (જેમાં 1996 અને 2010 ની વચ્ચે જન્મેલા લોકોનો સમાવેશ થાય છે) વચ્ચે નોંધપાત્ર અંતર જોવા મળ્યું છે. C-Voter ના તાજેતરના સર્વેમાં, 58.7% 18 થી 35 વર્ષના યુવાનોએ જણાવ્યું કે રાજકીય પક્ષો તેમની મુખ્ય ચિંતાઓને સમજી શકતા નથી. માત્ર 20.7% યુવાનોને લાગે છે કે તેમની પ્રાથમિકતાઓને સારી રીતે સમજવામાં આવી રહી છે.
પરંપરાગત મુદ્દાઓથી અલગ પ્રાથમિકતાઓ
સર્વે દર્શાવે છે કે યુવા મતદારો માટે રોજગાર, શિક્ષણ અને આરોગ્ય સૌથી મહત્વપૂર્ણ ચૂંટણી મુદ્દા છે, જે 53% યુવાનોની પ્રાથમિકતા છે. આ રાષ્ટ્રીય સુરક્ષા જેવા પરંપરાગત ચૂંટણી મુદ્દાઓથી વિપરીત છે, જેને ફક્ત 2.7% યુવાનોએ પ્રાધાન્ય આપ્યું.
અન્ય ચિંતાઓમાં ફુગાવો (13.1%) અને ભ્રષ્ટાચાર (11.9%) નો સમાવેશ થાય છે. ઈન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર (વીજળી, પાણી, રસ્તા) 8.2% અને મહિલા સુરક્ષા તેમજ કાયદો અને વ્યવસ્થા 4.8% યુવાનો માટે મહત્વપૂર્ણ હતા. આના પરથી સ્પષ્ટ થાય છે કે યુવાનો તાત્કાલિક આર્થિક સ્થિરતા પર વધુ ધ્યાન કેન્દ્રિત કરે છે.
વિશ્વાસ અને યુવા નેતૃત્વની માંગ
યુવાનો પર સૌથી વધુ પ્રભાવ તેમના પરિવારનો છે. 75.1% યુવાનો જીવનના નિર્ણયો માટે તેમના માતા-પિતા પર સૌથી વધુ વિશ્વાસ કરે છે, જ્યારે સોશિયલ મીડિયા ઇન્ફ્લુએન્સર્સ પર ફક્ત 6.8% યુવાનો વિશ્વાસ કરે છે.
આ ઉપરાંત, રાજકીય નેતૃત્વમાં પરિવર્તનની ઈચ્છા પણ પ્રબળ છે. લગભગ 74.6% યુવાનો યુવા ઉમેદવારોને મત આપવા તૈયાર છે. આ વર્તમાન રાજકીય પરિસ્થિતિ માટે એક પડકાર બની શકે છે, કારણ કે લોકસભાના સભ્યોની સરેરાશ ઉંમર 56 વર્ષ છે અને માત્ર 11% પ્રતિનિધિઓ 40 વર્ષથી નાના છે.
રોકાણકારો માટે શું અર્થ?
રોકાણકારો અને બજાર વિશ્લેષકો માટે, આ સર્વે ભવિષ્યના શ્રમ બળ અને ગ્રાહક આધારની ભાવનાઓ પર પ્રકાશ પાડે છે. રોજગાર અને શિક્ષણ પર ભાર સૂચવે છે કે યુવા પેઢી કૌશલ્ય વિકાસ અને નોકરીની તકોને પ્રાધાન્ય આપે છે. જો રાજકીય પક્ષો આ જરૂરિયાતોને પૂર્ણ કરવામાં નિષ્ફળ જશે, તો યુવાનોમાં રાજકીય અસંતોષ વધી શકે છે, જે લાંબા ગાળે આર્થિક નીતિઓ અને વપરાશની પેટર્નને અસર કરી શકે છે.