EV અને ઈન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચરમાં થઈ રહેલા વધારાને કારણે FY25 માં ૧.૮૮ મિલિયન ટન રહેલી ભારતની કોપરની માંગ ૨૦૪૭ સુધીમાં ૧૦ મિલિયન ટન સુધી પહોંચવાનો અંદાજ છે. હાલમાં ભારત ૯૫% જરૂરિયાત માટે આયાત પર નિર્ભર છે, ત્યારે સપ્લાય સિક્યોરિટી માટે રિસાયકલિંગ અને રિફાઇનિંગ ક્ષમતા નિર્ણાયક બનશે.
ભારત અત્યારે ઇલેક્ટ્રિક વાહનો (EV), રિન્યુએબલ એનર્જી અને AI ઈન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચરમાં મોટા ફેરફારો તરફ આગળ વધી રહ્યું છે, જેના કારણે કોપરની માંગમાં તોતિંગ ઉછાળો જોવા મળી રહ્યો છે. અંદાજ મુજબ, FY25 માં ૧.૮૮ મિલિયન ટન રહેલી માંગ ૨૦૩૦ સુધીમાં ૩ થી ૩.૨૬ મિલિયન ટન અને ૨૦૪૭ સુધીમાં ૧૦ મિલિયન ટન સુધી પહોંચી શકે છે.
આયાત પર નિર્ભરતા અને પડકારો
ભારતીય ઉદ્યોગો માટે સૌથી મોટો પડકાર એ છે કે આપણે કોપર કોન્સન્ટ્રેટની ૯૫% જરૂરિયાત માટે આયાત પર નિર્ભર છીએ. આ પરિસ્થિતિ ચીન અને યુરોપ જેવા દેશો સાથેની વૈશ્વિક સ્પર્ધામાં ભારતને નબળું પાડી શકે છે. રાજસ્થાન, મધ્યપ્રદેશ અને ઝારખંડમાં ૧૨.૨ મિલિયન ટન જેટલા સંસાધનો હોવા છતાં, નવી ખાણ શરૂ કરવામાં લગભગ ૧૮ વર્ષ જેટલો લાંબો સમય લાગી શકે છે.
રિફાઇનિંગ ક્ષમતા અને સરકારી નીતિ
રિફાઇનિંગ ક્ષમતામાં અવરોધો પણ એક મુખ્ય મુદ્દો છે. ટુટિકોરિન સ્થિત Sterlite Copper પ્લાન્ટનું ૨૦૧૮થી બંધ રહેવું એ સ્થાનિક ક્ષમતામાં ઘટાડો લાવ્યું છે, જે Hindalco Industries જેવી કંપનીઓ માટે પડકારરૂપ છે. હવે ઉદ્યોગનું ધ્યાન માત્ર ખાણકામ પર નહીં, પણ 'સર્ક્યુલર ઈકોનોમી' એટલે કે રિસાયકલિંગ પર કેન્દ્રિત થઈ રહ્યું છે. ભવિષ્યમાં સરકાર દ્વારા ક્રિટિકલ મિનરલ બ્લોક્સની હરાજી અને નવી રિફાઇનિંગ ક્ષમતાઓનું નિર્માણ આ સેક્ટરના શેર માટે ગેમ-ચેન્જર સાબિત થઈ શકે છે.