ભારત જો મોટા પાયે ઈલેક્ટ્રિક વ્હીકલ (EV) અપનાવે તો વાર્ષિક ઈમ્પોર્ટ બિલમાં **$125 અબજ** સુધીનો ઘટાડો કરી શકે છે. લેટેસ્ટ રિસર્ચ મુજબ, આ બચતનું મુખ્ય કારણ ક્રૂડ ઓઈલની ઘટતી આયાત છે.
ભારત પાસે વર્ષ 2050 સુધીમાં તેના વાર્ષિક આયાત ખર્ચમાં $125 અબજ ઘટાડવાની સુવર્ણ તક છે, જો દેશ સફળતાપૂર્વક મોટા પાયે ઈલેક્ટ્રિક વ્હીકલ ઈકોસિસ્ટમ પર શિફ્ટ થાય. લાંબા ગાળાના આ પ્રોજેક્શનમાં સ્પષ્ટ છે કે એનર્જી સિક્યોરિટી માટે સ્થાનિક બેટરી મેન્યુફેક્ચરિંગ જરૂરી છે, પરંતુ સૌથી મોટો નાણાકીય ફાયદો પેટ્રોલિયમનો વપરાશ ઘટાડવાથી જ થશે.
ઓઈલની નિર્ભરતા અને આર્થિક ફાયદો
આ આખા ઇલેક્ટ્રિફિકેશનના મોડેલનો મુખ્ય આધાર ક્રૂડ ઓઈલની આયાત પરની નિર્ભરતા ઘટાડવાનો છે. હાલમાં ટ્રાન્સપોર્ટેશન પાછળનો ખર્ચ ભારતનું બિલ વધારી રહ્યો છે, જે બેઝલાઈન સિનારીયોમાં $153 અબજ અંદાજવામાં આવ્યું હતું. જો ભારત એમ્બિશિયસ ઇલેક્ટ્રિફિકેશન પાથ પર આગળ વધે, તો આ આંકડો ઘટીને $59 અબજ પર આવી શકે છે. આ ફેરફાર ગ્લોબલ એનર્જી માર્કેટની અસ્થિરતા સામે ભારત માટે એક મજબૂત આર્થિક કવચ સાબિત થશે.
બેટરી ઇન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચરનું વિસ્તરણ
મુખ્ય ધ્યેય તેલની આયાત ઘટાડવાનો હોવા છતાં, બેટરીનું ઇન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર હજુ પણ એક મોટો પડકાર છે. ભારતમાં બેટરીની ડિમાન્ડ વર્ષ 2030માં 28 ગીગાવોટ અવર્સ (GWh) થી વધીને 2050 સુધીમાં 570 GWh થી વધુ થવાની ધારણા છે. હાલમાં, સ્થાનિક સ્તરે બેટરી સેલનું ઉત્પાદન વૈશ્વિક ધોરણો મુજબ નથી. આત્મનિર્ભર બનવા માટે ઉદ્યોગોએ માત્ર એસેમ્બલી સુધી મર્યાદિત ન રહેતા, ઊંડાણપૂર્વક એન્જિનિયરિંગ પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરવું પડશે.
જોખમો અને પડકારો
આ લક્ષ્યાંક સુધી પહોંચવાનો માર્ગ સરળ નથી. સ્થાનિક બેટરી મેન્યુફેક્ચરિંગમાં રહેલો વિલંબ દેશને મહત્વના કમ્પોનન્ટ્સ માટે આયાત પર નિર્ભર રાખે છે. આ ઉપરાંત, ટુ-વ્હીલર, થ્રી-વ્હીલર અને હેવી કોમર્શિયલ વ્હીકલ્સમાં EV અપનાવવાની ગતિ કેટલી રહે છે તે ખૂબ મહત્વનું છે. રોકાણકારો અને પોલિસી વોચર્સ હવે લોકલ મેન્યુફેક્ચરિંગ પોલિસી, રો મટિરિયલની પ્રાપ્યતા અને ગ્રાઉન્ડ લેવલ પર EVના સ્વીકારની ગતિ પર નજર રાખી રહ્યા છે.